Ο Σόμμα [Antonio Somma] ανέλαβε να μετασχηματίσει το ποιητικό κείμενο του Σκριμπ [Eugène Scribe] σύμφωνα προς τις επιθυμίες του Βέρντι. […] Βασική οδηγία του Βέρντι ήταν η συμπύκνωση σε όλα τα επίπεδα. Το πεντάπρακτο αρχικό κείμενο κατέληξε τρίπρακτο, όπως ήταν ήδη στην εκδοχή του Σαλβατόρε Καμμαράνο [Salvatore Cammarano] για τον Μερκαντάντε [Saverio Mercadante]. […] Στα μέσα Οκτωβρίου στάλθηκε στη Νάπολη η σύνοψη της νέας όπερας, προκειμένου να εγκριθεί από τις Αρχές. Μπροστά στο σκόπελο της λογοκρισίας είχε βρεθεί στο παρελθόν και ο Καμμαράνο, που συμβιβαζόμενος μετέφερε τη δράση της όπερας στη Σκωτία και μετέτρεψε τον μονάρχη σε αντιβασιλέα. Όμως οι αρχές της Νάπολης δεν αρκούνταν σε κάτι τόσο απλό. Ζήτησαν τα εξής: 1. Ο βασιλιάς να μετατραπεί σε δούκα 2. Η δράση να μεταφερθεί σε προχριστιανικούς χρόνους, τότε που πίστευαν στις μάγισσες και στην επίκληση των πνευμάτων 3. Η όπερα να διαδραματίζεται σε οποιαδήποτε βόρεια χώρα πλην της Νορβηγίας και της Σουηδίας 4. Ο πρωταγωνιστής να νιώθει ευγενή έρωτα για την ξένη γυναίκα και στη συνέχεια να βασανίζεται από τύψεις 5. Οι συνωμότες να μισούν τον δούκα για κληρονομικούς λόγους, όπως ο σφετερισμός περιουσίας 6. Η τελική γιορτή να είναι σύμφωνη προς την εποχή που θα επιλεγεί 7. Να μη παρουσιαστούν πυροβόλα όπλα επί σκηνής. Επρόκειτο για μία από τις σκληρότερες περιπτώσεις λογοκρισίας στην ιστορία της όπερας.
[Νίκος Δόντας, Γαλλική ελαφρότητα, ιταλικό πάθος. Από το Πρόγραμμα της παράστασης Ένας χορός μεταμφιεσμένων, Εθνική Λυρική Σκηνή, Δεκέμβριος 2011]
